Rozdział 5

22 Listopad,10:20

Zadzwonił budzik.Z niechęcią otworzyłam oczy,i z jeszcze większa niechęcią usiadłam na łóżku.

Przed oczami nadal miałam G-Dragona,który mówi mi "dobranoc"...

SŁODKI JEZU...SAM SMOCZY POWIEDZIAŁ MI DOBRANOC!!!

Momentalnie się rozbudziłam i wstałam na nogi.

Spojrzałam przez okno-pogoda była piękna.Słońce świeciło a na niebie widoczne były tylko pojedyńcze chmurki.Wiatr tylko delikatnie podmuchiwał.

Wyjęłam z torby mój biały sweterek w czarne paski,czarne spodenki ,ciemne rajstopy i moje niezniszczalne białe converse.Szybko przeprasowałam żelazkiem(które znalazłam w pokoju) sweter,ponieważ nie wyglądał zbyt dobrze po podróży.

Zanim się ubrałam,umalowałam i spakowałam w moją czarną torebkę,minęło 30 minut.

Smoczy mówił,że o 11 mamy się zebrać przy recepcji.Ale pan Park nic o tym nie wspomniał...

Rozsiadłam się więc na środku podłogi ,gryząc kromkę chleba tostowego.

Minęły aż dwie minuty.

Nie,no ...a co jeśli oni tam na mnie czekają?Wyjdę na spóźnialską!

Wzięłam torbę w rękę i wyszłam z pokoju.Pojechałam na dół.

Wysiadając z windy ,rozejrzałam się dookoła.Kręciło się tam kilku ludzi,ale to nikt,na kogo czekałam.Poszłam w stronę foteli,które znajdowały się na przeciwko recepcji.

Siedział tam jakiś mężczyzna ,ale nie zwróciłam na niego uwagi.Wyjęłam telefon i udawałam,że pisze SMS'a.Czułam na sobie wzrok faceta,który przeglądał jakieś czasopismo.Co chwila zerkał w moją stronę.Jednak ja uparcie wpatrywałam się w telefon,udając,że nie zauważam jego spojrzeń.

-Z kim tak piszesz?

-To nie pana sprawa.-burknęłam oschle.

Ding Ding!

Czerwona lampeczka w pustej główce Emmy się zapaliła.

-T.O.P...-Podniosłam wzrok .

-Tak,to ja-chłopak uśmiechnął się zawadiacko-I na przyszłość-Jak już udajesz ,że coś piszesz na telefonie,to chociaż dotknij palcami klawiatury.

Szybko poderwałam się z siedzenia i ukłoniłma się w stronę Hyun'a.

On też wstał i podał mi rękę.

Ludzie trzymajcie mnie!Te jego ciemne oczy przewiercają mnie an wylot!A jego włosy...Idealnie czarne i takie błyszczące...

-Co tu robisz tak wcześnie?

-Słyszałam ,że o 11 mamy się tu wszyscy spotkać.

-Tak to prawda,ale bierz poprawkę na to z kim masz się spotkać-chłopacy zawsze i wszędzie się spoźniają minimum 15 minut-wzruszył ramionami.

-W takim razie,co ty tu robisz tak wcześnie?

-Ja jestem  "TYM PUNKTUALNYM ".Zawsze czekam najdłużej-zaśmiał się T.O.P.

-To tak samo jak ja-uśmiechnęłam się-Nienawidzę się spóźniać.

Przez chwile siedzieliśmy w milczeniu.

-Wiesz,filmik który nam przesłałaś bardzo nas poruszył.

-N-Naprawdę?-spuściłam wzrok-To...to chyba dobrze...?

-Seung Ri miał łzy w oczach jak to oglądał-prychnął chłopak-Z resztą,ja też.

Spojrzałam na niego  ukradkiem.Z jednej strony wydawał się niedostępny ,a z drugiej miły i uroczy.

Uważaj Emma ,to mieszanka wybuchowa...Ale za to jaka pociągająca...

-TaeYang powiedział,że jeśli nie wybiorą cie na zwyciężczynie,to odchodzi z YG.

Zaśmiałam się-Serio?

-Tak!Stwierdził,że idealnie zrozumiałaś ,jak on to ujął "Sens istnienia naszego zespołu".

Rozmawialiśmy jeszcze przez chwilę.

-Wiesz-wtrącił nagle-nie zachowujesz się jak fanka.Rozmawiasz z jednym ze swoich idoli,jak ze sprzedawcą cukierków.To dość dziwne.Podejrzewam,że każda inna fanka rzucałaby mi się na szyję i mówiła jak bardzo mnie kocha-powiedział śmiejąc się cicho.

-Oh,uwierz,Tez bym chciała,ale jakoś próbuję się powstrzymywać.Też bym chciała się do ciebie przytulić i najlepiej nie puszczać...

-W takim razie-powiedział wstając-Nie krępuj się.

Spojrzałam na Hyun'ga jak na wariata.Po chwili jednak pokręciłam głową i wstałam.

Podeszłam powoli do chłopaka i  już go miałam objąć....

-Emma!

Szybko zrobiłam krok do tyłu.

T.O.P westchnął i posłał mi dwuznaczny uśmiech.

Seung Ri podszedł do mnie i objął mnie-Jak ci się spało?

Zdziwiona i sparaliżowana nie mogłam się ruszyć.CO TA PANDA ROBI,DO JASNEJ...?!

-D-Dobrze...Dziękuję-wydukałam.

-Poznaj resztę BigBang-powiedział pokazując ręką na trójkę chłopaków.

-Witaj Emma!-podszedł do mnie Daesung z wielkim uśmiechem na twarzy...no jak to Daesung-Miło mi cię poznać.Już nie mogłem się doczekać ,aż cie spotkam!

Daesung zawsze kojarzył mi się z małym dzieckiem,które dostało lizaka i cieszy się zniewiadomo czego.Na początku uważałam to za dziwne,ale po jakimś czasie  zaczęłam mu zazdrościć.Zawsze i wszędzie umiał znaleźć pozytywy.Mimo wszystko zawsze pocieszał przyjaciół i obdarowywał ich uśmiechem,mimo ,że sam potrzebował wsparcia.

-Ciebie również miło poznać-uśmiechnęłam się do chłopaka-A gdzie się podziały twoje szare włosy?

Chłopak zaśmiał się-Postanowiłem wrócić do blondu.Odcienie od niebieskiego do Szarego należą do Hyun'ga.

-Słyszałem-odburczał T.O.P.Po chwili jednak wszyscy zaczęliśmy się śmiać.

Następny podszedł GD.

-My się już znamy,ale co tam -powiedział ,jednocześnie czochrając mi włosy-Młoda cierpi na bezsenność i syndrom pustego żołądka-zaśmiał się.

-Ej!Wcale nie jestem  od ciebie aż tak bardzo młodsza-powiedziałam z udawanym oburzeniem-Tylko...-zaczęłam liczyć na palcach-...Nieważne...

Znowu wszyscy zaczęliśmy się śmiać.

Taeyang podszedł do mnie wolnym krokiem.

-Długo na ciebie czekaliśmy-powiedział ,podnosząc rękę bym przybiła mu "żółwika".Zanim jednak zdążyłam podnieść dłoń,chłopak przyciągną mnie do siebie i mocno uściskał.

Nagle zapanowała cisza.Pozostali chłopacy przyglądali się tej scenie w milczeniu.

-Cieszymy się ,że tu jesteś -powiedział chłopak ,puszczając mnie (i dając mi zporotem oddychać).

Czułam jak rumieniec zalewa całą moją twarz.

-Ja też się cieszę...Nie,"cieszę" to za mało!Jestem wam dozgonnie wdzięczna za to,że tu mogę być ...i-i za to,że tak miło mnie przywitaliście!I za to,że....Ludzie wy właśnie spełniacie moje marzenia!-zakryłam usta dłońmi by nie zaśmiać się jak psychopatka.Zaczęłam delikatnie podskakiwać z radości-Jestem tak CHOLERNIE szczęśliwa!

Na twarzy każdego z chłopaków pojawił się uśmiech.

Gdy tylko się uspokoiłam ,przyszedł pan Park.

Wszyscy się mu ukłoniliśmy.

-Tak,tak dzieciaki.Nie mamy czasu!Wsiadajcie do samochodu!

-A co ze śniadaniem-spytał rozczarowanym głosem GD.

-Ji Yong a ty zawsze o jednym?!Do samochodu i to już-powiedział Elegancik.Jednak za chwile odwrócił się w moją stronę ,uśmiechnął i puścił mi oczko-No już Emma,idź do samochodu.